BENVIDAS/OS Ó NOSO CADERNO DE VIAXE 2009

a
Rosalía, Paulo, Ánxela, Iago, Carlos e Sabela ofrecémosvos desde este curruncho do ciberespazo o noso Diario de Viaxe a China.

a

Quero incluír nesta entrada un agradecemento moi especial a todos e todas os que nos acompañastes nestes días que serán, sen dúbida, inesquecibles para nós; agradecer os vosos comentarios sempre tan cariñosos e cargados de ánimo e ilusión, agradecer tamén a compañía dos e das que nos lestes desde o voso silencio e moitas grazas tamén a quen chegades cando a viaxe está “rematada” e nos acompañades desde esta outra perspectiva...

Graciñas de corazón e ata sempre!!!!


Sabela
a

Día 19 de agosto. Beijing-Helsinki-Madrid

a

Chegou o día de marchar! Como as mochilinhas xa quedaron preparadas de onte á noite, só fixo falta que nos amañásemos nós. Ás oito menos dez estabamos na saída do albergue coa documentación preparada e así foi como xa ás oito en punto subimos á furgoneta que nos levaría á T3 do Aeroporto Beijing Capital.

Vaia maneira de chover! A verdade é que tivemos moita sorte de que non chovese durante os días que estivemos por aquí, caeron unicamente unhas gotiñas o día que fomos á Gran Muralla e contáronnos que o día que nós chegamos si que houbo chuvias torrenciais coincidindo co tifón que entraba ese día pola costa, como non vai frío a xente leva bastante ben o tema das choivas ata o punto de arremangar os pantalóns e coller os zapatos na man para atravesar as pozas...

Pois ben, chegamos ó aeroporto a escasos minutos das nove e foi doado atopar os mostradores de facturación de Finnair. Aínda que os nosos billetes son de clase económica, debe ser por sermos tantos que varias veces nos convidaron a facturar no mostrador de primeira clase onde a cola é menor ou inexistente ;-) Lembrámonos nestes casos das salas de embarque “para familias” que vimos o ano pasado no aeroporto de Kobenhavn (Dinamarca).

a

Entretivémonos unha horiña máis polo aeroporto, cambiamos por euros os yuanes que nos quedaban e embarcamos con puntualidade nun enorme avión, asignáronnos os catro asentos do centro e dous a carón da ventá cun corredor polo medio; tamén no voo Helsinki-Madrid iremos xuntos como pretendiamos.
Despegamos puntuais ás 10:05 baixo unha chuvia impresionante e fomos pasando como puidemos as oito horas e media que nos levou percorrer os 6315 kms que separan Beijing de Helsinki: cadernos para colorear, láminas nas que colocar pegatinas, vídeos de películas, xogos interactivos incluso multixogador, comida, paseos ó baño e polo avión... a verdade é que se nos fixo moi levadeiro o traxecto a pesar da súa duración.

aaaaaaaaaaaa

O voo foi tranquilo a pesar de termos que abrochar os cintos en numerosas ocasións por turbulencias, a verdade é que se nos pasou o tempo “voando” (nunca mellor dito) con tantas cousiñas coas que enredar... A puntualidade foi inmellorable, tomamos terra no Aeroporto Helsinki Vantaa ás 14:25h. hora local, 19:25h en Beijing, tal e como estaba previsto.
Pasamos controis de aduana e novamente de pasaportes e entretivémonos un par de horas no aeroporto. Por fin puidemos mercar prensa española e conseguir conexión a internet gratuíta desde o noso pequeno netbook!!!

Ás 16:30h embarcamos de novo en Helsinki para saír ás 17:00h. con destino Madrid.

En tres horas e cincuenta minutos percorrimos os 2950 quilómetros que separan estas dúas capitais e chegamos así arredor das 20:00h a Barajas (21:00h en Finlandia).

Ós pequenos non se lles pode pedir máis, levaron a viaxe con ilusión, cansancio pero moi boa actitude; hai que pensar que estas 20:00 horas españolas son, para os nosos corpos, as 2:00 da madrugada ¿?

E aínda non rematou aí a viaxe pois, tras recoller as mochilinhas, tivemos que chamar ó hotel Osuna no que pasaremos esta noite e mais a seguinte e esperar que nos viñesen buscar... Acomodámonos entón nas habitacións ás dez da noite e saímos á cafetería a picar algo e despois pousámonos nas camas quedando automaticamente durmidos. Madia leva, foron vinte horas de viaxe!!!!

Volveremos a casa dentro de catro días, ata daquela imos "descansar" da viaxe: paseos, piscina, lectura, internet, praia...

Despedímonos, como non podía ser doutra maneira, cunha foto das nosas queridas mochilinhas nos seus últimos momentos da viaxe. Por certo, se vos parece que avultan máis que cando marchamos é polos bicos e apertas que vos traemos nelas e que non son poucos...

Ata sempre!

a

Día 18 de agosto. Zoo e Torres do Tambor e da Campá

a
Descansamos bastante ben, co único contratempo que supuxo a caída de Rosalía desde a súa liteira de arriba ás dúas da mañá, non se mancou pero asustouse e asustounos un pouquiño (e pensar que hai tres anos rompeu a clavícula caendo desde unha cama baixa...)

Levantámonos unhas horas despois, xa pasadas as nove, almorzamos e saímos camiñando. Paramos nun par de librerías próximas ó hutong no que está o albergue e despois collemos un taxi que nos levou ata o Zoo; vimos desde o coche unha parte de Beijing que ata o de agora descoñeciamos e formada por innumerables rañaceos e outras tremendas edificacións.

No Zoo estivemos ata as catro da tarde, visitamos os osos Panda, aves, monos, tigres, pingüíns... unha vez máis houbo moita xente que nos pediu fotografiarse con nós e houbo momentos en que nos sentimos tan observados como algúns dos outros animais que estaban en cautividade... En fin, gustariame ver as súas reportaxes do día que foron ó "zoo" ;-)

Nós tamén nos fixamos neles, no seu aspecto e costumes. Había moitas familias “co seu fillo” e algunhas outras con máis de un, soubemos que a lei que prohibe ás chinas ter máis dun fillo ou filla é de aplicación nas cidades porque é onde a poboación está envellentada, nos pobos seica teñen dous e ata tres. Outra cousa que nos chamou a atención estes días, e hoxe tamén, é a postura que adoptan moitas veces para descansar, agáchanse coma se sentasen sobre os talóns e así permanecen na parada do autobús, na rúa ou en calquera lugar durante un longo tempo...

a

a aaaaa aa

a

Fomos a unha zona do Zoo adicada ós nenos con atraccións e aí tamén nos chamou a atención, unha vez máis, que nos lugares onde hai que pagar entrada os nenos e nenas pagan, ou non, en función da súa estatura e non da idade ¿?, o tique gratuíto correspóndese cunha estatura inferior a 1,20m. e nalgúns lugares teñen marcada esa medida na parede. A que é curioso?

A iso das catro deixamos o “Beijing Zoo” para ir visitar as famosas Torres dos Tambores e da Campá e que están próximas ó Parque Beihai. Chegamos co tempo xusto para subir a empinadísima escaleira que nos levou á Torre dos Tambores e na que puidemos presenciar unha “performance” curta e que nos encantou. Que ben soaba aquelo...!
Baixamos desta e subimos outra empinada escalinata ata o punto máis alto da Torre da Campá, contemplámola e baixamos de novo para descansar na praza que hai entre as dúas torres.

Alí estivemos un bo pedazo xogando cun “trebello” que mercamos onte e co que vimos xogar en varias ocasións a grupiños de tres, catro ou cinco persoas, é unha especie de indiaka que se manexa cos pés; divertímonos moito e gastamos outras pouquiñas das forzas que aínda nos quedaban, é incrible todo o que o corpo é capaz de dar de si...

E de aí marchamos xa para o albergue en taxi pois ultimamente moitos acceden a levarnos ós seis nun único coche e así é, con diferenza, o medio de transporte que mellor nos sae de prezo.

Xa no albergue concretamos a saída de mañá, levaranos unha furgoneta ás 8:00h pois o avión sae ás 10:55h e non queremos ir a última hora para ver se somos quen de conseguir asentos próximos nos dous voos.

Ceamos e deixamos xa case todo recollido e as mochilinhas preparadas e dispostas a despedirse deste gran país tan diferente ó noso e cunhas dimensións, construcións e poboación que nos fan marchar gratamente impresionados.
Hoxe mesmo Rosalía dicía que lle gustaba China e que o pasara moi ben; Ánxela di que perdeu o reparo co que viña, gustoulle moito Beijing e máis aínda Pingyao; Paulo di que ha voltar cando sexa maior e Iago xa viña con moita ilusión e marcha satisfeito; Carlos e mais eu tamén o pasamos ben, aprendemos moitas cousas e convivimos os seis con intensidade (longas risas, preocupacións, complicidade, satisfaccións...) durante un par de semaniñas que nos viñeron moi ben. Como non!!!
E agora a descansar que mañá-pasado promete ser un día (ou dous) intensos e de moito cansancio.

Ata mañá!

a

Día 17 de agosto. Gran Muralla e Templo do Ceo.

a
Visitamos a Gran Muralla (Chang Cheng)!!!!!!

Comezamos o día moi cedo, ás 5:40 soou o despertador e erguémonos para facer a excursión á Gran Muralla China. Xuntámonos na porta do albergue cunha rapaza e levounos unha furgoneta a ela e mais a nós, a muralla ten unha lonxitude de 6430 quilometros con 10m de altura media e 5 de anchura; parece ser que nun principio eran moitas murallas pero alá polo século III a. C. o emperador Qin Shihuang mandou unilas convertíndoas nunha única e inmensa. O treito que nós percorrimos data do século VI, construiuse baixo a dinastía Ming e chámase Mutianyu, está situada 90 quilómetros ó norte de Beijing. Visitamos o lugar subindo nun impresionante teleférico ata a zona máis alta para despois camiñar por distintos treitos dela, case sempre subindo e baixando escaleiras. A néboa e unha fina chuvia fixeron que por momentos a visibilidade fose reducida pero, aínda así, resultounos tremendamente impresionante.

aaaaaaaa

Baixamos tamén en teleférico e regresamos ó albergue a escasos minutos das dúas da tarde, algo cansos pero tamén moi contentos coa experiencia realizada. Xantamos e apenas descansamos pois tiñamos tanto interese en visitar o Templo do Ceo (Tian Tan) como temor a atopalo pechado. Saímos ás 15:30 do hutong onde está o albergue ata unha avenida principal para alí coller un taxi que nos levase a ese impresionante lugar. Entramos pola zona sur e percorremos todo o recinto ata saír pola porta norte, contemplamos os incriblemente bonitos templos, construcións taoistas para ritos ceremoniais e prazas que constitúen o conxunto.Tivemos tempo tamén para descansar, practicando co lazo, nun enorme parque que hai dentro do recinto, mercamos un para seguir practicando en Muimenta.

Cando saímos aínda nos vimos con forzas para camiñar os escasos dous quilómetros que nos separaban do albergue. Chegamos e ceamos moi cansos e contentos de como discorreu o día de hoxe, abofé que foi completo...
De volta a “casa” atopamos un anuncio publicitario que non temos nin idea de a que se refería pero co que, non sei porqué, nos sentimos identificados ;-)

Démonos unha boa ducha en canto chegamos e ceamos para deitarnos arredor das once da noite con intención e ganas de descansar ben para levar, coa mesma ilusión e fortaleza ca hoxe, o día de mañá.

Boas noites!!

a

Día 16 de agosto. Xogos Olímpicos Beijing 2008

a
Que puntualidade! Ás 6:32h. baixabamos do tren na Estación Oeste de Beijing cunha nova avalancha de xente, centos, miles de persoas crúzanse nos anchísimos corredores cargados con bolsas e caixas de tódolos tamaños coma se se tratase de formiguiñas levando provisións para o seu formigueiro...

Conseguimos saír do edificio e camiñar na procura de bicicarros para desprazarnos ata o albergue pero non atopamos ningún, entón optamos por preguntar a un taxista que accedeu a levarnos ós seis no seu coche, puxo o taxímetro e cobrounos como é debido: unicamente os 22 yuans que indicaba a pantalliña... eses son os prezos de aquí, 2,20€ por un traxecto de 15 minutos.
Fixemos de novo a entrada no albergue e acomodámonos nunha habitación, esta vez de oito camas, para nós sós. Duchámonos e descansamos un pouquiño antes de marchar con intención de visitar as instalacións onde se desenvolveron os Xogos Olímpicos e Paralímpicos o ano pasado.

i

Visitamos as piscinas onde se celebraron competicións en distintas modalidades: natación, saltos, natación sincronizada... que preciosidade! E alucinamos cando vimos e conseguimos, despois de non poucas voltas, nadar na piscina olímpica. Foi toda unha experiencia e vimos uns costumes totalmente diferentes ós nosos, tivemos que sacar un tique, outro que era algo así como un certificado de saber nadar, pasar polo gabinete dunha sanitaria que nos auscultou e por fin acceder ós vestiarios cunha pulseira vermella, aclaro o tema da cor porque a cousa non quedou aí senón que nos fixeron un “exame de nadar” consistente en facer dous longos (100m). A Rosalía, pobriña, tívena que sacar cando ían 20m aproximadamente e abondo fixo, os seis “examinadores” que nos observaban indicábanlle que o fixera moi ben... os outros cinco, Paulo incluído, nadamos os cen metros que nos mandaron e conseguimos así que nos substituísen a pulseira vermella por outra de cor azul. Que curioso!!!

a

Saímos relaxados do baño pero tamén cansos e percorrimos un treito da zona olímpica parándonos nunha gran praza onde moita xente botaba papaventos a voar, xa viramos ese costume na Praza de Tiananmen e a moitas persoas vendendo papaventos coas mascotas dos Xogos Olímpicos por 50 céntimos de euro... Mercamos un par delas e pasamos un bo pedazo xogando co vento, canto nos prestou!

Voltamos para o albergue cando xa era noite e fixémolo en taxi igual que para a ida e por tan só 40 yuans (4€). Preparámonos daquela para cear e despois xa nos dispuxemos a descansar pois para mañá temos contratada co albergue unha excursión con intención de visitar a Gran Muralla China para o cal teremos que saír ás 6:30h. A ver como nos vai o madrugón despois de pasar a última noite no tren...
Intentaremos descansar o mellor posible para non só soportar o día de mañá senón tamén disfrutalo a tope.

Boas noites!

a

Día 15 de agosto. Pingyao-Beijing (平遥 - 北京)

a
Pero que ben durmimos!!! E facía falta estar ben descansados para sobrelevar, sobretodo Carlos, as primeiras horas da mañá. Levantouse algo antes das oito e marchou con intención de achegarse ó banco para cambiar cartos... pero a operación non foi doada. En Pingyao hai unha oficina bancaria na que o miraban “raro” -tanto a el coma ós euros- e foi imposible cambiar, dirixiuse entón ó albergue no que almorzamos onte e no que o dono aínda se defende en inglés o que fai a comunicación algo máis sinxela. El explicoulle que non había posibilidade de cambiar moeda en Pingyao, unicamente se podía sacar dun caixeiro pero non tiñamos o PIN da Visa, parécenos que en China son moi estritos e teñen moi controlado o tema económico... A preocupación ía aumentando xa que non nos quedaban yuanes suficientes para facer as comidas de hoxe e mañá... Aínda que vaiamos mañá para Beijing, é domingo e as oficinas bancarias permanecen pechadas; non sabiamos nin sequera se poderiamos pagar con Visa no albergue para aloxarnos ata luns... A gran sorte foi que este bo home preocupouse de buscarnos unha solución: chamou a unha persoa que levou a Carlos en coche ata unha cidade situada a 50 ou 60 quilómetros, alí había unha oficina do Banco de China na que por fin puido cambiar euros por yuanes e regresar a Pingyao; cobroulle por este servizo 200 yuanes (20€) que pagou de moi boa gana xusto antes de voltar ó albergue pasadas xa as 12 da mañá. Pobre!
Mentres tanto, Iago seguiu descansando na habitación que ó final compartiron eles dous coas empregadas do albergue :-o ata que o fun espertar cando nos erguemos nós; despois preparamos as mochilas, aseámonos, almorzamos confiando en que chegase Carlos cos cartos para podermos pagar todo o que nos zampamos, fixemos un debuxo para deixar un recordo do noso paso por aquí, xogamos ó billar e mais co cadeliño que tanto nos gusta...

Coincidimos alí cunha parella de sevillanos que marchaban daquela, como tiñan que marchar e Carlos aínda non chegara, falei con eles preguntándolles se me podían cambiar algúns euros e non tiveron ningún problema porque eles xa podían sacar mañá nun caixeiro :-) Así conseguimos 700 yuanes (70€) que nos tranquilizaban en caso de que Carlos chegase sen eles... Ó pouco apareceu el canso, acalorado pero contento de ter conseguido, por fin, o cambio.

Ai, que sería das viaxes sen estas "pequeniñas" anécdotas ;-)

a

Pagamos entón a cea de onte e mailo almorzo de hoxe, os prezos aquí son normalmente baixos, esas dúas comidas dos seis custáronnos tan só 15€ e saímos a pasear. Camiñamos aínda ben pola vila que é realmente impresionante polo antiga e ben conservada, está rodeada por unha muralla de sete quilómetros que data de hai 2600 anos e está feita de barro prensado. Atopamos incluso unha mesa de billar e uns rapaces cos que botar unhas partidas...

Paseando pola rúa escoitamos un pranto e achegámonos, tratábase dunha “saca da casa” (oh! é capicúa por sílabas) había tres mulleres ataviadas cunhas vestimentas rarísimas de cor beig e todas iguais, levaban unha especie de manto con flores na cabeza e estaban a carón dunha camioneta vella e estartalada que portaba o féretro e mais un artiluxios que semellaban parasois de praia cubertas de flores de papel de seda de tódalas cores pero principalmente brancas. Non quixemos pararnos moito por respectar a súa intimidade pero pareceunos realmente curioso.
Xantamos no albergue do primeiro día, quixémolo facer así como sinal de agradecemento ó señor que nos axudou a conseguir os yuanes.

Estivemos alí botando unhas risas cuns cataláns moi simpáticos que estaban empeñados en aprenderlle castelán á señora (un deles viviu durante un ano en China), despois chegaron tamén Margarida e Manel e estivemos un pedazo “de contos” ata que nos despedimos non sen antes intercambiarmos os correos electrónicos.
Despois doutra voltiña admirando rúas, edificios e xente acudimos ó albergue no que durmimos e desde onde nos acompañarían nun bicicarro ata a estación do tren. Unha vez alí pasamos un control de equipaxe e esperamos a chegada do tren K604 que nos levaría a Beijing, menos mal que utilizan os mesmos números ca nós e por eles nos guiamos (número de tren e hora de saída) pois o que son as palabras vémonos incapaces de descifralas...

Chegou o tren puntual ás 19:05 para partir ás 19:08h, localizamos facilmente o noso vagón e tamén o compartimento aberto no que ocupamos seis liteiras duras igual que cando fixemos o traxecto Beijing-Pingyao.

Entretivémonos coas cartas, observando e sendo observados polos outros viaxeiros, ceamos as provisións que mercamos nunha tenda de comestibles e deitámonos a descansar.

aaaaaaaaaaaaaaa

Ás 22:00 apagan as luces e cómpre durmir pois ás 6:30 está prevista a chegada a Beijing e convén chegar algo descansados.

Ata mañá!

aa

Día 14 de agosto. Zhang bi e Pingyao

a

Pois durmimos bastante ben nas liteiras duras e estivemos espertos xa desde as 5 da mañá observando a paisaxe exterior e tamén o ambiente do interior do tren que non deixa de ser do máis pintoresco. A eles chamarémoslles nós a atención pero a verdade é que eles a nós tamén nos dan que falar... Un pouquiño antes das 8 chegou o tren á estación de Pingyao, tiñamos algo de medo a pasarnos de parada pero non sería posible xa que uns minutos antes de chegar veu o revisor para devolvernos os tiques que, cando entraramos no vagón, nos cambiaran por tarxetas.

Cando chegamos á saída da estación fíxonos moita gracia atopar un “chinito” alzando un letreiro que poñía SABELA; a el nos diriximos moi contentos (se ve que recibiron perfectamente o correo de antonte á noite) e levounos ós seis nun bicicarro de dúas filas de asentos, que ben iamos! Que bonito é Pingyao!!!! Madia leva ser Patrimonio da Humanidade! Levounos a un albergue diferente ó noso onde unha parella moi amable e simpática nos ofreceu o almorzo que nos prestou un montón. Despois achegouse unha parella estranxeira tamén que resultaron ser de Porto ;) e xuntos nos organizamos para realizar, xa daquela mesmo, unha excursión de seis horas nunha furgoneta con chófer que nos levou a un par de sitios preciosos e interesantísimos: eran lugares de máis de mil anos de antigüidade pero que se atopaban conservados así como eran orixinariamente, a localidade chámase Zhang bi e está a unha hora de Pingyao, a verdade é que nos impresionou moitísimo. Foi moi agradable tamén compartir esas horas con Margarida e Manel.

De volta a Pingyao instalámonos no albergue, falamos con Bob xa que a el lle pedira desde Muimenta se podía encargarse de reservarnos os billetes de tren para regresar a Beijing mañá á noite, deixamos a mochila nunha das habitacións pois temos un dormitorio no que descansaremos Rosalía, Paulo, Ánxela e mais eu e outro que compartirán Iago e Carlos con outras dúas persoas.

Xa eran as cinco da tarde cando xantamos e saímos a pasear ata que anoiteceu. Demos aínda ben voltas admirando a beleza desta vila e o ben conservada que está.

Arredor das oito e media regresamos ó albergue, tomamos unha ducha que nos prestou un montón despois de tanto tempo e picamos algo antes de despedirnos para durmir perto das once da noite. As rapazas que atenden o albergue dannos un cadeliño... ai, de que boa gana o levariamos para Muimenta...

Encántanos esta cidade amurallada e mañá botaremos a camiñar por ella na procura de novos e interesantes currunchos. Deitámonos agora con esa intención e con moitas ganas de estar descansados para poder facelo...

Boas noites.

a

Día 13 de agosto. Beijing-Pingyao (北京 - 平遥)

a

Parabéns Iago!!! Tal día coma hoxe, hai catorce anos, naceu Iago; lembramos aquel día e a curiosidade de que nos enteramos da súa “existencia” en Chiloé (Chile) nunha viaxe que tamén resultou interesantísima e enriquecedora.
Parece que nos imos adaptando ó cambio horario e, sen dúbida, os malestares de barriga remitiron xa. Moito mellor así!

Levantámonos hoxe e recollemos a habitación, almorzamos e preparamos unha mochila e mais a dos documentos -que nos acompaña sempre- para levar ó lombo, despois acomodamos o resto das nosas pertenencias nas outras mochilas para deixalas na consigna do albergue xa que saímos esta tarde en tren para Pingyao e non temos previsto regresar ata o día 15.

Cargados entón con só dúas mochilas, saímos na procura de dous bicicarros que nos levasen á Estación Oeste de Beijing.

Durante o percorrido vimos outra parte da cidade que era descoñecida para nós e impresionáronnos unha vez máis as distancias que son descomunais... Descomunal é tamén a Estación, son espazos tremendamente grandes cheos de multitude de persoas que se desprazan coma formiguiñas dun lado a outro abríndose paso a base de empurróns... Todo está escrito en chinés, así que menos mal que fomos con tempo e cos billetes xa sacados e puidemos amosalos para preguntar pois, aínda así, ningún dos seis traballadores ós que acudimos soubo falar inglés.

Como nos levou tanto tempo dar coa sala de espera e tivemos que pasar varios controis, non nos animamos a saír como tiñamos previsto. Quedamos na Estación e pasamos perto de catro horas entretidísimas observando á xente e, sobretodo, sendo observados por eles; nalgures lin que o espazo vital dos chinos é un palmo menor que o noso e a partir de agora podemos dar fe de que efectivamente é así... Botamos longas partidas de cartas, fixemos fotos, exaltamos o “Bolo da casa con Nocilla” como alimento principal da nosa dieta e conversamos cun coronel chino interesado en aprender español e que se presentou cun libro de textos en español transcrito a chinés e pedíndonos que lle correxiramos a pronunciación, estivemos con el un bo pedazo ata que case perde o tren... era verdadeiramente pintoresco.

Comprendimos que os chinos non saben o que é gardar cola nin poñerse en fila así que en canto abriron as portas da sala para acceder ó andén, avanzamos como unha masa de centos de persoas cun calor sofocante e cheiros varios ata atravesar a porta que nos levaría ata o tren, o número 1163, isto era o único que eramos capaces de entender nos paneis, o número de tren e a hora de saída :(
Preguntamos nun vagón e indicáronnos outro no que unha revisora nos cambiou os nosos tiques por unhas tarxetas que indicaban cales eran as liteiras duras que nos correspondían, acomodámonos entón nun compartimento para seis persoas que vai aberto totalmente por diante, temos aire acondicionado e a verdade é que estamos cómodos e ilusionados coa aventura do tren.

aaaaaaa

No primeiro momento tiñamos moitas visitas, seguimos a ser toda unha atracción para eles, pero despois xa se foi calmando o ambiente e puidemos descansar. Antes de deitarnos fixemos uns novos bocatas de bolo da casa con Nocilla e con eles “brindamos” por Iago desexándolle moitos máis aniversarios moi felices. Lembramos, como non, cando cumpriu oito anos e nos tocou celebralo a bordo dun enorme barco que cubría o traxecto Kobenhavn-Oslo.

E desde o tren vimos anoitecer, pasamos a carón dunha réplica da Torre Eiffel, entretivémonos un pedazo e deitámonos a durmir pois o percorrido entre Beijing e Pingyao dura 12 horas aproximadamente e son 666 quilómetros así que activamos a alarma do móbil para as 6:00 e daquela supoñemos que xa non faltará moito para chegar á estación de Pingyao.

Ata mañá, moitos bicos desde a liteira...

a

Día 12 de agosto. Cidade prohibida e mercado nocturno.

a

Vaia día completo o de hoxe!!! Penso que compensamos ben o tempo "perdido" onte...

O caso é que ás 6:00h xa estabamos espabilando na habitación despois de apenas termos durmido pois estanos custando un chisco a adaptación do corpo ó cambio horario. A pesar diso, almorzamos e saímos á rúa, é impresionante a cantidade de xente que xa rebule polas rúas da cidade a esas horas do día.

Camiñamos os 100 metros aproximadamente que temos de hutong (son calexóns da zona antiga de Beijing e que conservan a esencia da cidade, o albergue está situado nun destes hutongs) ata chegar a unha gran avenida e alí intentamos coller un taxi, que tiveron que ser dous, xa que non viamos bicicarros por ningures.

Xuntáronse por fin dous taxis e comezaron a circular, un detrás doutro, para levarnos á Praza de Tiananmen como conviñeramos. No primeiro ían Carlos e os dous maiores e seguíamolos Paulo, Rosalía e mais eu; o caso é que non sei como fixeron pero perdemos de vista ó que ía diante e non houbo maneira de atopalos de novo. O noso taxista non falaba nin entendía nada de inglés e estaba nervioso... acabamos por apearnos aínda un pouco lonxe da Praza sen pagarlle o servizo, el trataba de desculparse con nós, pobre. Intentei chamar a Carlos pero non houbo forma de comunicar, supoño que por falta de saldo :-( así que decidín facer a visita á Cidade Prohibida con Paulo e Rosalía para voltar ó albergue arredor de mediodía. Tan só eran as 7 da mañá pero a cantidade de coches e de xente que había facía pensar en que fosen as dúas da tarde ou calquera hora punta no noso país.

Xa na enorme Praza de Tiananmen (corenta hectáreas de superficie) mentres observabamos a multitude e concretamente á xente maior facendo voar papaventos, unha auténtica curiosidade, soou o meu móbil e era Carlos... Así foi posible reencontrarnos diante da Porta da Paz Celestial que dá acceso ó recinto da Cidade Prohibida baixo un enorme retrato de Mao Zedung.

Foi bo atoparnos e facermos xuntos a visita á Cidade Prohibida. Accedemos entre policías e centos, ou miles, de chinos o que nos fixo pensar que debe de haber moito turismo interno no país. É un lugar realmente impresionante, comprende 32 hectáreas de extensión e foi a residencia dos emperadores das dinastías Ming e Qing, data do ano 1421. Puidémola visitar cunha audio-guía en español e iso axudou a ampliar a información da guía en papel que levabamos e ser algo máis conscientes da historia dese impresionante lugar. Deixo unhas fotos que “falan” por si mesmas.

Ó saír do recinto visitamos o Parque Jingshan onde observamos un entorno privilexiado e preciosas flores de loto en xarróns chinos, claro. Atopamos tamén un grupo de xente que cantaba seguindo as instrucións do director do grupo e multitude de persoas practicando tai-chi e outros exercicios ximnásticos en distintos currunchos do Parque.

Pouco tempo despois negociamos cuns motocarros que nos achegaron de volta ó albergue pois xa a calor comezaba a resultar insoportable e non nos vimos con forzas para subir ás Torres do Tambor e da Campá como tiñamos previsto. Cansos, acalorados e satisfeitos chegamos de volta ó albergue para refrescarnos e descansar.

Durmimos un pouquiño pois cremos que, para estar minimamente ben, sería necesario partir o tempo adicado a durmir en dúas fases: unha de noite pero madrugando ben e outra a mediodía cando a calor non nos permite saír á rúa. Así o fixemos hoxe e resultou moi ben. Saímos do albergue á tardiña, serían as seis e media, e localizamos un par de bicicarros (é o noso medio de transporte favorito aquí) para achegarnos ó Mercado Nocturno de Donghuamen.
Mentres esperabamos pola segunda bici observamos como a xente sae á rúa en pixama para sacar o can a calquera hora do día e tamén falamos de como son capaces de transportar incribles pesos e volumes sobre unha sinxela bicicleta... que tíos!

Chegamos ó mercado despois de pararnos nunha enorme librería na que mercamos un deses planisferios “de aquí” que tanto nos chamaron a atención xa no aeroporto e mercamos tamén dous libros de contos en chino, son álbumes ilustrados de pastas duras e custáronnos algo menos de 6€. Gústanos levar de recordo contos dos lugares que visitamos nos que se falan noutro idioma, resúltannos moi curiosos. E falando de curiosidades amósovos unhas cantas que considero innecesarias describir con palabras... esta foi a reportaxe da visita ó mercado, é unha mágoa non poder acompañar as fotografías do bullicio, humanidade e cheiro que alí había, en fin...

E despois de superada esta proba, coido que temos os estómagos máis que recuperados para seguir disfrutando desta fantástica viaxe... Regresamos de novo en bicicletas ata o albergue e deitámonos lembrando o día de hoxe e cavilando xa no de mañá, será o aniversario de Iago e habémolo celebrar cun "suculento manxar" que nada ten que envidiar a estes bichos, xa veredes xa...

Boas noites!

a

Día 11 de agosto. Adaptación horaria e intestinal.

a

Buff, pois non recuperamos, non.

Ánxela pasou mala noite con dor de barriga, nauseas e paseos ó baño con necesidade de vomitar...

Paulo tamén espertou de noite varias veces pero non se sentiu tan mal como pola mañá que vomitou xa antes de erguerse e despois nun par de ocasións :-(

Rosalía espertou catro ou cinco veces durante a noite pero non dixo atoparse mal ata que foi día e comezou tamén coa súa vomitera... dela perdín a conta das veces que tivemos que limpar o chan pero coido que foron, polo menos, unha ducia. Pobre!

Os demais, Iago, Carlos e mais eu aguantamos, de momento. A ver se non "caemos" tamén. O caso é que tivemos precaución de tomar auga embotellada e o que comemos non parece que tivese que sentarnos mal... quizais sexa simplemente cansancio. Habemos ter paciencia e seguro que axiña nos recuperamos.

Á tardiña xa só estaba mala Rosalía que practicamente non se tiña en pé, pasou o día da cama para o colo e deste para a cama ou o baño, non comezou a recuperar un pouquiño e manterse esperta ata despois das oito da tarde. Pobriña!

É doado e rápido contar todo o que fixemos hoxe sen podermos saír do albergue en todo o día... de todos modos entretivémonos ben e esperamos estar en forma mañá para recuperarmos tamén o tempo "perdido". Con esa esperanza ímonos deitar ás 22:30h. e tamén coa intención de erguernos ás 6:00 para poder visitar, por fin, a Praza de Tiananmen e a Cidade Prohibida antes de que a calor aprete.

Deixámosvos unhas fotos do albergue e despedímonos ata mañá que esperamos sexa un día máis intenso e produtivo ca o de hoxe...

Ata mañá!

Días 9 e 10 de agosto. Madrid-Helsinki-Beijing

a
Escribo agora pero a verdade é que non resulta doado dicir en que hora o fago... a sensación que teño é de que imos enlazar un día co seguinte sen ser moi conscientes delo. Estamos agora mesmo sobrevoando Khandy-Mansiysk que é unha poboación de Siberia, ou alo menos iso di a pantalliña que teño diante, tamén indica que en Beijing son as 4:10h., en Helsinki as 23:10 e polo tanto calculo que en Muimenta serán arredor das 22:10... menudo lío!

Madrugamos hoxe así como tiñamos pensado, ás 6:30 soou o móbil e puxémonos en pé con máis ou menos dificultades; non tivemos que recoller practicamente nada, só baixar as mochilinhas a recepción e esperar alí o microbús do hotel que ás 7:00 xa saíu con nós para o aeroporto. Ás 7:30 estabamos xa facendo cola ante o mostrador de facturación que abriría ás 8:00h., entretivémonos esa media horiña xogando ás cartas e mais observando a variedade de razas e cores de pel que tiñamos arredor... que riqueza!



Tras esta espera conseguimos tarxetas de embarque para asentos próximos como pretendiamos (tres diante e tres atrás nas primeiras filas do avión) tanto para o traxecto Madrid-Helsinki como para o vó de Helsinki a Beijing. Comprobamos unha vez máis que mereceu a pena o esforzo de madrugar... A case dúas horas da saída do avión dirixímonos a unha cafetería para almorzar con tranquilidade, vai ser un día moi longo e cómpre estar fortes e mantendo o sentido do humor...
Pasamos os controis do aeroporto sen ningún impedimento máis que un lixeiro cacheo a Rosalía por parte dunha policía tras soar un pitido ó seu paso polo escáner ;-) O vó a Helsinki foi levadeiro, gustounos moito ver -nun pequeno monitor que levabamos diante- o despegue e aterrizaxe do avión que ía sendo gravado por unha cámara supoñemos que situada a carón do piloto... tamén iamos vendo o percorrido cos distintos lugares que sobrevoabamos (estilo Google Earth) e así puidemos saber tamén a altitude a que iamos, a velocidade do avión, a temperatura exterior. O percorrido foi de escasos 3000kms. e levounos 3h. 40 minutos. Houbo tempo para xogar ás cartas, colorear debuxos, descansar...

Entre unhas cousas e outras eran xa as 4 da tarde cando conseguimos saír ó exterior do aeroporto en Helsinki. Dez minutos despois, e grazas unha vez máis a información lida no foro “Viajar a China por libre”, estabamos subidos nun autobús que nos levaría -en 35 minutos- ó centro da cidade pois, aínda que cansos, non queriamos deixar pasar a oportunidade de ver a capital de Finlandia cos pés sobre o chan. E mereceu a pena!!!
Axiña nos vimos no centro da cidade cun plano na man e trazando sobre a marcha un curto percorrido para facer (só dispoñiamos de dúas horas). Atopamos un pequeno establecemento no que mercamos uns bocadillos con intención de tomalos nun parque próximo e alucinamos co dependente pois tratábase dun estudante que pasara a primavera en Madrid e falaba moi ben en español, contounos tamén que seu pai estaba estes días por Galicia tocando a viola en distintas localidades. Que agradable foi!
Xa cos bocatas na man instalámonos nun xardín ó pé dunha bonita escultura que representaba a Andersen lendo un conto a uns nenos, lembramos así a nosa visita do ano pasado á súa vila natal, Odense en Dinamarca, que tanto nos gustou.

Nese mesmo lugar tivemos a mala sorte de que a Rosalía lle picase unha abella na boca, pobre! Axiña lle inchou o beizo inferior que metía unha e outra vez dentro da boca dicindo que semellaba unha pelota saltarina... mellor que fose capaz de tomalo con humor! Non tardou en pasarlle a incomodidade e a dor que lle supuxo nun primeiro momento. Que forte é!
Paseando chegamos ó porto no que había enormes barcos e moita xente, o ambiente era moi agradable e sorprendeunos unha vez máis o pouco barullo que había entre tantas persoas que ían e viñan... Son tremendamente silenciosos estes nórdicos!

Collemos pouco despois o autobús de volta ó aeroporto e ás 19:00h. estabamos de novo pasando controis de pasaportes e pertenencias para embarcar pouco despois, entre chinos e finlandeses, con destino a Beijing.
Que tremendo avión!!! Instalámonos o máis cómodos que puidemos para percorrer os 6315 quilómetros que separan Helsinki da capital China. Aquí tivemos un bo enredo ademais dos de sempre pois cada asento leva unha pantalliña que axuda a que o tempo pase voando (nunca mellor dito), podes acceder a información sobre o vó, películas para tódalas idades e de distintos xéneros, xogos interactivos... Entre todo isto e mais algún momentiño de descanso, foi pasando a curta noite de hoxe, e digo curta porque hai 6 horas de diferenza con respecto a Muimenta de modo que cando ós nosos corpos lles parecían as 3 da mañá resultou que en Beijing xa eran as 9:00 e tomamos terra no seu aeroporto.

Xa no avión repartíronnos uns documentos que tivemos que cubrir, un deles acompaña ó pasaporte e déronnos del un resgardo que teremos que entregar para poder saír do país o día que marchemos. O outro papel, seis papeliños máis, eran relacionados co gripe A, nel declarabamos non ter ningún síntoma relacionado con esta doenza, indicabamos os países e cidades en que estiveramos os pasados sete días e outra información persoal e mais relacionada coa nosa estancia na cidade. Unha vez entregado este documento tivemos que pasar un control no que nos medían a temperatura a cada un de nós (pasando de un en un por debaixo dun arco) se alguén tiña síntomas era desviado a un hospital e o resto da pasaxe quedaba en cuarentena nun determinado hotel. Tivemos moita sorte e puidemos pasar sen problema ós controis de pasaportes para a entrada en China. Todo estivo en orde e seguimos ata a cinta transportadora que traería as nosas mochilinhas e que tamén chegaron sen ningún contratempo, unha vez que as recollemos fomos cambiar euros por yuanes e botamos unha partidiña mentres esperabamos un taxi que nos levase ó albergue, así comezabamos un novo día sen termos rematado o anterior ;-)

Chamáronnos moito a atención os mapas do mundo que manexan por aquí, o primeiro deles vímolo xa antes de saír do aeroporto e son curiosos porque sitúan Asia no centro do planisferio quedando polo tanto América ó leste e Europa o oeste; resultounos moi interesante e deunos que falar...

Non quero deixar de apuntar aquí que os pequenos foron uns valentes en todo momento, portáronse de marabilla durante a viaxe e soportaron, con humor incluso, o malestar que producen estes desaxustes horarios.

A media mañá chegamos en taxi ó albergue Far East International YH (meter enlace á web) e instalámonos na nosa habitación de seis camas, son literas de 90cm, que nos sae a tan só escasos 6€ por persoa e noite, ten tamén unha mesa amplia con dúas sillas e está relativamente cerca das duchas e baños comúns. Botámonos sobre as camas ás 12:30 e ás 24:00 fixen o primeiro intento fallido de espertalos pois durmían coma troncos e non houbo maneira de que conseguisen abrir os ollos... o intento das 16:30 foi algo máis proveitoso e logramos poñernos en pé para acudir ó comedor do albergue e intentalo unha vez máis cos palillos, a verdade é que comemos ben (o qué non o sabemos moi ben) e recuperamos forzas para “comezar” a vivir o día.

Dirixímonos tamén ó mostrador no que atende Mrs. Shen e coa que crucei varios correos con intención de que se encargase da xestión dos billetes de tren para realizar o traxecto Beijing-Pingyao o próximo día 13 á noite, pagámosllos e alegrámonos de telo resolto. Foi moi amable e non paraba de sinalar os pequenos e rir... a verdade é que lles resultan moi curiosas as nosas faccións e especialmente os cativos porque debe haber moi pouquiños nenos e nenas occidentais por aquí.
Saímos do albergue e camiñamos un pouquiño polo seu entorno que o conforman estreitos calexóns cheos de xente que parece vivir na rúa, cociñan fóra e venden produtos, os homes xogan sobre uns taboleiros a unha especie de xadrez chino que aquí chaman xianqi, esta é unha zona moi antiga e vese pobre, hai pouca limpeza e os homes cuspen seguido no chan, é curioso tamén velos coas camisetas arremangadas de xeito que deixan a barriga ó aire... hai moi mal olor e moita contaminación.
Cando aínda estabamos pola zona de Hutongs, así lle chaman a estes calexóns, ofreceuse un rapaz cun bicicarro (rickshaw) para levarnos por estes lugares que se coñecen como “a alma de Beijing”. Despois de acordar o prezo subimos en dous carriños tirados por un home e unha muller cun neno que nos levaron por multitude de currunchos deste vello Beijing, os pequenos queixabanse do cheiro e a calor pero creo que, aínda así, foi unha bonita experiencia para todos.

Deixáronnos en Quianmen coas nosas inseparables guías e plano que nos axudaron a camiñar ata a impresionante Praza de Tiannamen coa mala sorte de que, xusto a esa hora, pechábana... Chamounos moito a atención que pechasen a praza e observamos como o facían, houbo un cambio de garda e ademais os policías ían dirixindo á xente para que abandoasen o recinto. Eran as 19:45h. e xa case era noite.

Paseamos un pouquiño máis camiñando e despois concertamos o retorno ó albergue noutros dous carriños, estivemos un pedaciño aínda por fóra observando á xente e en particular ós nenos que se xuntan para xogar na rúa.

Fomos para a habitación e démonos unha boa ducha que nos prestou un montón despois de tanto tempo e nos axudou a seguir recuperando e adaptándonos ós horarios de aquí. Ás 22:30 xa nos deitamos con intención de estar fortes para mañá e seguir descubrindo esta gran cidade nun impresionante país...

Ata mañá!

Sabela
a

Día 8 de agosto. Muimenta-Madrid

a

Primeiro día superado!
Conseguimos saír da casa pouco antes das 11 da mañá, xusto despois de almorzar e meter as seis mochilinhas no coche.
Circulamos a bo ritmo e sen ningún contratempo parando unicamente para xantar e botar gasóleo perto de Tordesillas.
Entretivémonos moi ben durante a viaxe e fíxose levadeira: escoitamos música, contos, inventamos xogos coas cores ou matrículas dos coches e botamos unhas risas co comentario de Rosalía á media hora de saír da casa cando pasabamos á altura da Campiña:

- Mamá, ese coche azul tamén debe ir a Beijing porque xa hai moito tempo que vai diante de nós...

Ás cinco menos cuarto xa estabamos no aeroporto, na T4, intentando sacar as tarxetas de embarque con tempo para podermos viaxar en asentos contiguos (o ano pasado regresamos desde Varsovia en lugares totalmente aleatorios pero desta volta, ó tratarse dunha viaxe tan longa, temos máis interese en voar xuntos) pero non foi posible porque estaba pechado o mostrador de Finnair ata mañá ás oito da mañá... Procuraremos entón madrugar un pouquiño máis do previsto e intentalo de novo.

Chegamos ó Hotel Osuna (meter enlace á web), coa inestimable axuda do GPS , ás cinco e media cun calor sofocante para nós e decidindo disfrutar das instalacións do hotel no canto de facer visitas ou paseos pola cidade.
Así foi que axiña estivemos cos bañadores postos e dispostos a nadar e xogar no parque do propio hotel... Que boa idea! Hai que ver canto nos prestou!

Despois démonos unha boa ducha e saímos cear na terraza da Cafetería. Que ben se estaba fóra! Que temperatura máis agradable!

Procuramos non deitarnos demasiado tarde porque ás 6:30 temos previsto erguernos para ir ó aeroporto na furgoneta que o propio hotel pon a disposición dos seus clientes. Sen dúbida, é un servizo que se agradece un montón.

Mañá será entón un día longo e canso pero sentímonos máis que preparados e ilusionados para non só soportalo senón tamén para disfrutalo a tope. Ímolo intentar...

Poderemos viaxar xuntos? Como será Helsinki? E o avión no que pasaremos a noite?

Ata mañá!

Sabela

a

OLA DESDE MADRID!!!!

Estamos en Madrid, cada vez máis pertiño...

Hoxe tomámonos o día de relax ben merecido despois das vinte horas de viaxe que nos tragamos onte, nos nosos plans só está adicarnos a descansar: piscina, parque, paseo, lectura e, por fin, unha conexión a internet en boas condicións.

Intentarei comezar hoxe mesmo a subir fotiños e información sobre o marabillosos que foron estes días de viaxe. Tamén agora puiden ler os vosos comentarios e quero agradecérvolos pois é moi gratificante saber que estades aí, graciñas de verdade :-*

E o domingo de volta a casa coas nosas queridas mochilinhas cargadas de experiencias do máis enriquecedor que vos poidades imaxinar.

Moitos bicos e ata pronto!!!!

Sabela

A PIQUES DE VOLTAR...

Pois iso, a puntinho esta de rematar a nosa estancia en Beijing e so dicirvos que todo foi ben, pasamolo de marabilla e aprendemos un monton de cousas. Sentimos que internet non estivese da nosa parte para ir compartindo tantas e tantas vivencias e experiencias con vos pero habemolo facer ainda que sexa en diferido ;-)

Agora estamos ceando no albergue para despois preparar de novo as nosas queridas mochilinhas e, con elas, achegarnos fisicamente algo mais a vos. Manha voaremos ata Helsinki e de ali a Madrid, cara ao fin de semana esperamos estar pola casa e daquela contactaremos de novo con vos cun monton de fotos que temos preparadas para que vos poidades facer unha idea do estupendo que foi todo.

Moitas grazas unha vez mais por esperarnos e moitos bicos de todos nos. Ata pronto!!!!

Sabela

SAUDOS DESDE PINGYAO

Ola de novo!!!

Estamos en Pingyao, chegamos hoxe as sete da manha despois de pasarmos a noite no tren. Esta e unha cidade preciosa, amurallada e reconhecida como Patrimonio da Humanidade pola Unesco, non parece que haxa moito turismo. Agora mesmo son as catro da tarde e imos comer algo aqui no albergue no que nos aloxamos pois segun chegamos marchamos de excursion conhecer uns lugares tamen moi antigos e chulisimos.

Estamos moi ben, algo cansos e pasando moita calor pero compensanos, lembramonos de todos e todas vos e danos moita pena non poder seguir co blog pero parece ser que blogger esta censurado neste pais, tamen facebook.

Moitos bicos a quen nos poida ler e seguimos prometendo amplia informacion a volta. Grazas por pasarvos por aqui e deixar os vosos comentarios.

Ata a proxima!

ESTAMOS EN BEIJING!!!!!!

Ola!!!!

Estamos en Beijing pero con moitos problemas para conectar con internet... os blogs de blogger estan censurados e a maior parte das paxinas non van. O netbook que trouxemos consegue conectarse pero non da aberto as paxinas e agora estou no vestibulo do albergue desde onde entro no correo cunha velocidade de conexion superlenta.

Pero ben, os unicos problemas son estes polos que tampouco a gravidade e tanta...

Con isto quero dicir que vai ser ben dificil actualizar o blog desde aqui, intentaremos de vez en cando ponher un correo (o que fago e enviar este texto desde o meu correo o blog pero non podo velo nel) para darvos noticias breves e sen imaxes :(

pero prometo seguir a facer o diario off line e subilo desde a casa se e que non podo antes.

Todos estamos ben e a viaxe foi estupenda ainda que chegamos rebentados pero xa estamos case recuperados, o cambio horario faise notar pois comeronnos seis horas nada mais chegar :( son agora as seis e media da tarde.

Venha, vou deixar libre o ordenador que hai cola e imos merendar algo.

Moitos biquinhos de todos nos!!!

Perdoade a ausencia de acentos graficos e "enhe" pero e que o teclado carece deles...

Ata a proxima!

...XA

a

Hoxe si que podemos dar por rematada a fase dos preparativos. Ademais de encher as mochilinhas, houbo tempo tamén para facer uns debuxos con intención de compartilos agora con vós.

Ánxela pensa na viaxe xa inminente e nas diferenzas entre os dous países:

Rosalía quería debuxarnos ós seis rodeados de moitos chinos e chinas pero disque lle cansaba o brazo... quedámonos entón cunha chulísima representación do que ía ser:

Paulo ten ilusión por visitar os Pandas xigantes do Zoo de Beijing:

e Iago mentres tanto enredouse cos seus xogos de maxia ós que tantas horiñas adica cada día, ofrécevos tamén un deles:

E con estas aportacións de cada un e mais coas mochilinhas preparadas ímonos deitar porque xa é moi tarde e cómpre descansar ;)

Esperamos voltar axiña... graciñas a todas e todos vós por esperarnos. Ata pronto!!!

萨韦拉 (Sabela)

...UN...

a

Últimos preparativos, agora si. Hoxe estivemos "estudando" guías e planos, chegáronnos por correo ordinario uns que pedín á Administración Nacional de Turismo de China en España. Entre eses planos, as guías e as longas conversas cos participantes en distintos foros de "Los Viajeros" pódese dicir que xa temos unha idea daqueles lugares que queremos visitar e un pouquiño estruturado o tempo para poder facelo se todo vai saíndo según o previsto: Cidade Prohibida, Praza de Tiananmen, Hutongs, Torres do Tambor e da Campá, Parque Beihai, Templo do Ceo, instalacións dos Xogos Olímpicos, Gran Muralla...

Tamén esta semana recibín sendos correos de Shen e Bob, tanto o de unha como o do outro viñan a confirmar que xa sacaron os billetes de tren para facermos os traxectos Beijing-Pingyao-Beijing. Que ben! Viaxaremos en literas duras co inconveniente de que son máis incómodas que as brandas pero coa vantaxe de podermos ir xuntos pois as cabinas -totalmente abertas- son para seis persoas neste tipo de billete e para catro nos de litera branda.

Outra cousiña que tiñamos pendente era o tema do vocabulario, lembrades que iamos elaborar un galego-mandarín? Pois aí estamos, localizamos algunhas frases que xa temos impresas, son do tipo destas:

a

Non comprendo 我不懂

Canto lle debo? 我该给您多少钱财？

A conta, por favor 请结帐

Onde están os servizos? 厕所在哪里？

Hai excursións en autocar? 有巴士观光旅游吗？

Tamén conseguimos outras que nos pasou un "forero" que tivo unha idea similar e un amigo chino que lle botou unha man coas traducións (moitas grazas gris74 por compartilas). Ademais, mercamos a guía de conversación de Mandarín de Lonely Planet que ten unha pinta estupenda... Pensamos que con todo este "lote" ben daremos saído do paso logrando que a comunicación entre eles e nós, aínda que non fluída, poida chegar a ser posible ;-)

E como nesta viaxe si que nos preocupa un chisco o tema da comida pois adicamos tamén unhas horiñas a roxar o forno e cocer uns bolos da casa que seguro que nos han dar máis dunha satisfacción por aló adiante, a ver se conseguíramos tamén un ou dous vasos de Nocilla... (grazas Gloria, Ramón, Irene e Pepe pola fornada)

aaaaaaaaaaa

E agora si que queda moi pouquiño para rematar esta conta atrás... mañá adicareime a xuntar tódalas cousiñas importantes: documentación, billetes electrónicos, reservas de albergues, mapas... e cerciorarme de que estea todo ben atadiño, que non quede ningún cabo solto que nos poida levar a un disgusto ou contratempo. Xa vos conto máis cousiñas en canto estea todo preparado.

Ata daquela, un bico e que pasedes moi boa noite.

萨韦拉 (Sabela)

a

...DOUS...

a

Velaí o espectáculo ó que asistimos onte á noitiña na Coruña:

foi realmente espectacular e encantounos todo: música, luz, vestiario, coreografías, acrobacias, malabares... Neste caso nin sequera as imaxes serían suficientes para achegarvos unha idea do impresionante que foi a actuación, é por iso que vos ofrezo este video doutra actuación desta mesma compañía e que vos pode aproximar un pouco ó que para nós foron dúas horas sen apenas pestanexar...

Sen dúbida foi un bonito preámbulo para a nosa viaxe a China e non queriamos tardar en compartilo con vós. A que é chulo?

Un bico e ata mañá.

萨韦拉 (Sabela)

E EMPEZA A CONTA ATRÁS: TRES...

a

Agora si que chega o momento de irmos ultimando detalles e preparando as mochilinhas.

Contámosvos que para esta viaxe temos unhas moi especiais, podédelas ver nestas fotos:

Quedáronnos chulas, a que si? Aínda rematamos onte de coselas e decoralas, fixémolo con moita ilusión pero non son especiais só por iso, sono porque nelas fomos metendo un chisco do cariño que vos temos a cada un e cada unha de vós para así poder sentirvos aínda máis perto nestes días, é incrible a cantidade que colle nelas ;-)

Levaremos ademais nas nosas queridas e inseparables mochilinhas, unha copia da documentación persoal (pasaporte e visado), planos da situación dos albergues nos que nos aloxaremos co seu enderezo e teléfono escritos en chino, tamén copiamos os teléfonos da embaixada española en Beijing... A verdade é que en ningunha viaxe nos perdemos e estamos convencidos de que nesta tampouco vai ocorrer pero -en caso de que así fose- tamén sabemos que o reencontro pode ser máis complicado que noutros países, e é por iso que tomamos esta precaución, para evitar os malos tragos que se derivarían dunha situación así.

Onte á cea tamén intentamos "practicar" a utilización dos palillos para comer e foi un verdadeiro desastre, que risas botamos!!! Serviunos, iso si, para preparar uns pequenos tenedores de plástico que levaremos a man xa que temos entendido que en moitos restaurantes non dispoñen deles e a verdade é que podemos chegar a montar un verdadeiro circo se temos que atinarlle ó arroz con semellantes aparellos... (serviunos tamén para fregar a fondo o chan da cociña, todo hai que dicilo)

Tamén estivemos falando dos longos tempos de percorrido que nos esperan ata chegar a Beijing: as cinco horas no noso coche ata chegarmos a Madrid, as catro e media de avión entre Madrid e Helsinki, as sete horas entre Helsinki e Beijing (máis seis horas de diferenza horaria) e os correspondentes tempos de espera nos aeroportos... Como tamén pretendemos disfrutar dos traxectos pois estivemos pensando naqueles enredos que nos convén levar. Comezamos a recopilar as nosas músicas favoritas para escoitar no coche: tres ou catro cds de Mamacabra que nos encantan, algún da Carochinha dos que adoitamos mercar cada vez que nos achegamos a Portugal e o cd Contos en Cantos de OQO que mercamos este verán e co que repasamos as cancións de Chocolata, Paco Papán, Cocorico... que tanto nos gustan desde que as descubrimos no cole, estamos entusiasmados con el. Levaremos tamén a caixiña metálica na que sempre van as pinturas e un caderno, paréceme a min que en Beijing imos atopar moitas cousiñas chulas para debuxar e colorear. Acompañarannos unha vez máis os "Minilibros para soñar" de Kalandraka que non ocupan apenas nada e dan moito xogo para ler e reler nos diferentes traxectos.

Levaremos tamén un netbook pequerrechiño e lixeiro que esperemos nos dea tamén moito xogo, entre outras cousas para comunicarnos con vós, descargar as fotos que vaiamos facendo, buscar información... E a pesar de todo isto, estamos seguros de que tamén ha de haber algúns momentos para molestarnos mutuamente, pelexar, chorimiquear, acusar... en fin, a ver se conseguimos que polo menos non ocorra con demasiada frecuencia ;-)

E por hoxe nada máis, só adiantarvos que mañá imos a Coruña para ver un espectáculo... volveremos tarde pero prometemos actualizar axiña para contarvos como foi, só dicirvos que forma parte destes "preparativos" que nos ocupan a tope esta semana... ¿?¿?

Moitos bicos e ata moi prontiño que agora si que non tardaremos en volver por aquí. Que ilusión nos fai viaxar con vós!

萨韦拉 (Sabela)

REMATOU TAMÉN O MES DE XULLO

a

Seguimos entón coas imaxes, desta volta son da segunda quincena de xullo. Foron outras dúas semaniñas realmente de vacacións, con moitos, moitísimos momentos de pasalo estupendamente, de divertirnos e de xogar un montón.

Ademais nestas semanas coincidimos os seis de vacacións e aproveitamos así para pasar uns días de praia en Boiro visitando tamén Rianxo, Catoira, Ribeira, Santiago...

Foi divertidísimo botar a voar un papaventos que gardabamos desde había tempo coa ilusión de levalo á praia nun día en que o vento soprase con forza... por fin foi posible e a verdade é que nos gustou un montón.

E a maior parte desta quincena pasámola no torneo de tenis que se celebrou en Muimenta e no que se xogaron máis de douscentos partidos... Divertímonos moito e seguimos aprendendo un montón sobre este deporte, unhas veces xogando contra bos rivais e outras simplemente vendo partidos entre grandes xogadores. Iago clasificouse en primeiro lugar en dúas categorías: cadete e absoluto de non federados e Paulo recibiu o segundo premio na categoría benxamín (desde aquí queremos mandar unha felicitación a Jose porque estamos seguros de que el sería o segundo clasificado en caso de que xogase os dous partidos que non puido disputar...)

E agora si que, unha vez rematadas estas actividades do mes de xullo, imos poñernos as pilas nos últimos preparativos da nosa esperada viaxe a China. Temos aínda varias cousiñas pendentes que iremos concretando nesta semana así que prometemos non tardar máis ca catro ou cinco días en estar de novo por aquí chamando por vós e contándovos os últimos detalliños desta viaxe que intuímos será, cando menos, inesquecible.

Ata moi prontiño entón e grazas, de verdade, pola vosa compañía nesta andaina e polos comentarios que deixades e que nos animan a pasar por aquí de cando en vez ;-)

a

萨韦拉 (Sabela)

a

XA VAI ALÓ A PRIMEIRA QUINCENA DE XULLO

a
Pois si, mentres non chega o momento de iniciar a esperada viaxe a China, gozamos igualmente destas vacacións con diferentes actividades pois –aínda que poida parecer o contrario- estamos convencidas de que non fai falta ir lonxe para divertirse e aprender un montón de cousas novas. Tamén cremos que unha imaxe vale máis ca mil palabras e por iso vos deixamos unhas poucas que son representativas do ben que o estivemos a pasar durante estas dúas primeiras semanas do mes de xullo.

- Colaboramos nos traballos domésticos porque a verdade é que os servizos mínimos que facemos durante o curso resultan máis ben escasos…

- Entretivémonos xogando na casa e tamén fóra ó aire libre…











- Un par de días acompañamos a mamá ó instituto…









- Tamén fomos unha tarde ó cine...




- Outro día comemos e nadamos no río...








- Practicamente tódolos días bañámonos e fixemos acrobacias na piscina...









e que me dicides da sincronización de Paulo e Rosalía?

- Iago asistiu a clase de tenis cinco días por semana...

- E Ánxela aínda está estes días de campamento.

Non cabe dúbida de que se os dous meses que temos de vacacións fosen como esta quincena xa nos dariamos por satisfeitos, estamos a pasalo realmente ben.
De todos modos, xa vos iremos contando de que outras maneiras pasamos os días que nos quedan ata marchar de viaxe; só adiantarvos que mañá marchamos para Boiro, imos facerlle compañía ós avós e “veranear” un pouco, desde alí esperamos poder ir á manifestación a Compostela e remataremos o mes cun torneo de tenis, xa contaremos, xa...

a

萨韦拉 (Sabela)

a

ASÍ AVANZAN OS PREPARATIVOS…

a
a
… para viaxar a China por libre no vindeiro mes de agosto.
Hai xa dous meses que comecei a sacarlle unha que outra horiña ó sono para navegar por Internet na procura de información coa finalidade de decidirnos a organizar, pola nosa conta, unha nova aventura. Desta volta o destino é China.

O primeiro foi visitar diferentes páxinas das que ir aprendendo un montón de cousas novas: a wikipedia como non, a da oficina nacional de turismo de China en España e algunha que outra páxina de interese. Tamén merquei tres guías en papel para seguir empapándome de información (National Geographic, Anaya e Arcoiris). Outro lugar importantísimo para ser axudada, e agora tamén para axudar, é o foro “viajar por libre a china” que supón unha valiosísima ferramenta para o intercambio de información.

Unha vez consensuada e tomada a decisión entre Carlos e mais eu, o paso seguinte foi comentárllela e ilusionar ós cativos entre os que hai opinións variadas: a Iago apetécelle moito porque considera que é un lugar moi diferente ó que para nós é habitual, di que lle gusta viaxar e descubrir novos países; Ánxela ten algún reparo precisamente pola mesma razón, polas grandes diferenzas que atoparemos con respecto a Galicia e incluso con respecto a outras viaxes realizadas :-( Paulo está ilusionado coa idea de comer “cucarachas asadas”, bolsas de “formigas tostadas” en vez de pipas e quere axudarme a elaborar un vocabulario que nos facilite a comunicación cos chinos que polo visto dominan pouco o inglés e menos aínda o galego; Rosalía di que as cucarachas deben saber mal e que por iso ela non quere ir :-(

Ben, pois hoxe veño por aquí con intención de contarvos o que levamos organizado ata agora e de compartir con vós as posibilidades que brinda Internet neste sentido pois considero que nos está permitindo a organización, totalmente ó noso aire, dunha bonita aventura a un prezo considerablemente inferior (pode que a metade) do que resultaría se o fixésemos a través de calquera axencia de viaxes e, o que é moi importante tamén, axúdanos a aprender un montón de cousas e organizarnos ó noso gusto.
Por certo, póñoo tamén con intención de que se alguén se anima a facer algo similar atope xa parte do camiño andado…



SACAR OS BILLETES DE AVIÓN

Tras estudar diferentes ofertas e posibilidades convenceunos Terminal A para conseguir seis billetes electrónicos a bo prezo desde Madrid a Beijing facendo escala en Helsinki (Finland) onde ademais colle a posibilidade de visitar parte da cidade antes de embarcar de novo; en certa maneira decidimos os días en función das ofertas de vós. O traxecto Madrid-Helsinki supón cinco horas e media de viaxe e a saída de Helsinki está prevista para as 20:10h. con chegada a Beijing ás 8:55h. pero neste caso cómpre ter en conta a diferenza horaria que é de seis horas aproximadamente, isto quere dicir que chegaremos arredor das 9 da mañá pero os nosos corpos sentiranse como se fosen as 3 da madrugada, quizais haxa que irse adaptando ó cambio uns días antes de iniciar a aventura… Voaremos con Finnair.





ALOXAMENTO

Unha vez definidas as datas, o seguinte paso foi concretar o aluguer dun apartamento en Beijing, intentámolo a través de Homelidays igual que noutras ocasións: Budapest, Varsovia… Tras intercambiar varios correos cun par de propietarios: Bin Zou e Jim Liu cambiamos de idea pois neste tipo de alugueres unicamente che facilitan a chave o primeiro día e aí remata o contacto coa persoa do país. Decidímonos entón polos albergues igual que fixeramos en Dinamarca e Suecia o ano pasado. A través da páxina HI hostels reservamos nun en Beijing e noutro en Pingyao este a un prezo considerablemente máis baixo que o primeiro –unha terceira parte- Neste último concretamente, compartindo un dormitorio de seis persoas o cal é ideal para nós que o enchemos, sáenos a algo menos de 3€ cada un. Cremos que nestes albergues sempre haberá algunha persoa coa que entenderse para ver de sacarlle maior proveito á viaxe, polo de pronto xa nos remitiron un plano para chegar desde o aeroporto ó albergue que, por certo, está moi próximo á Praza de Tianamen e á Cidade Prohibida…






VISADOS

Unha vez que tivemos os billetes electrónicos nas nosas mans e mais o aloxamento concertado fíxose necesario tramitar os visados para podermos entrar e saír do país. En España só se conseguen na embaixada china de Madrid ou no consulado en Barcelona. Desde Muimenta non parecía doado pero, unha vez máis grazas a Internet, localicei a páxina de “CAP 270 Tramitación de visados SL” desde a que me remitiron un documento bilingüe chino-español que cumprimentei por sextuplicado e ós que engadín copia dos billetes de avión, os pasaportes orixinais cunha vixencia superior a seis meses e unha fotografía tamaño carné de cada un dos seis. Enviei toda esta documentación por correo postal a Barcelona e eles se encargaron de tramitarnos un visado –seis- tipo L para estancia non superior a trinta días. Onte mesmo chegou a casa unha furgoneta de mensaxería cos nosos visados para entrar en China, bennnn! Velaquí podedes ver o de Rosalía...





DESPRAZAMENTOS NO PAÍS

Beijing – Pingyao – Beijing (北京 - 平遥 - 北京)

Moverse por un país tan grande, de aproximadamente 5000km. x 5500km, require tempo e paciencia… Para visitar lugares de interese próximos a Beijing esperamos poder desprazarnos en autobús, taxi ou bicicletas. Para ir de Beijing a Pingyao e viceversa andei mirando horarios de trenes nocturnos nun tour operador chino on line e unha vez sabidos os horarios contactei cunha axencia china de servizos turísticos CITS para ver se se encargaban de facerme a reserva. Contestaron ó meu correo rapida e amablemente indicándome que os prezos ascendían a 25$ por cada un dos billetes e 30$ de tramitación tamén por cada un deles. Buff, parecíame moito e mandei un correo de novo ó albergue, eles me puxeron en contacto coa señorita Shen quen quedou en conseguirmos por 25$ cada un pero incluíndo nese prezo xa os 5$ que me cobraría pola xestión… que ben! Viaxaremos entón en tren dúas noites, en litera dura que é algo máis barata e coa vantaxe de ocuparmos un compartimento completo. A primeira desas noites será especial porque coincide co aniversario de Iago, cumprirá 14 anos no tren lembrando o seu oitavo cumpreanos (2003) vivido nun enorme barco que cubría o traxecto Kobenhavn-Oslo…



MOEDA e IDIOMA

A moeda china é o renminbi (RMB) ou yuan que equivale a uns 0,104€ aproximadamente. Tamén botei man dunha páxina moi práctica para convertir divisas e así pasar de euros a yuans e viceversa sen moito problema, é esta.
En canto ó idioma, falan chino mandarín e ando barallando a idea, xunto cos cativos, de facermos unha especie de vocabulario no que vaiamos incluíndo aquelas expresións que necesitaremos utilizar alí e das que non temos nin idea a día de hoxe. O traballo consistiría en localizar esas expresións en chino e imprimilas para elaborar con esas páxinas un caderno ó que recurrir cando necesitemos comunicarnos e non nos cheguen os xestos acompañados do noso pobre inglés. Para este cometido temos localizada tamén unha interesante páxina da que sacar esas expresións.


E isto é practicamente todo o que levamos andado xa por este camiño tan pintoresco e enriquecedor que nos leva cara a unha nova aventura. Estamos encantados de podela vivir e tremendamente agradecidos de que ti a compartas con nós.

Moitas grazas entón pola túa compañía e ata sempre!!!


萨韦拉 (Sabela)

Benvidas!!!

a
a
Benvidas tódalas persoas ó novo blogue de mochilinhas!

Comezamos hoxe esta nova andaina pensando nas vacacións do 2009 e con intención de compartilas con vós unha vez máis.

Nestas vindeiras semanas aínda é escaso o noso tempo para pasarmos por aquí pero queremos adiantarvos que comezamos a achegarnos ó blogue na vosa procura, asomámonos buscando ás nosas e nosos acompañantes virtuais grazas ós que é posible manter con ilusión todas estas palabras que unha vez máis irei verquendo aquí para compartir con vós uns días do mes de agosto que pintan tan inesquecibles como os de anos anteriores.

E ata a próxima actualización deixovos un bonito proverbio chino ;-)

树 高 千 丈 , 落 叶 归 根

o seu significado é algo así como que por máis lonxe que un se atope da súa terra natal, sempre desexa voltar a ela...

Graciñas e ata pronto!
a
a